Κυριακή 11 Αυγούστου 2013

Παγκοσμιοποιηση η Ιμπεριαλισμος?


Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (11 Αυγούστου 2013)
Παγκοσμιοποίηση ή Ιμπεριαλισμός; (2)
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Δεν είναι τυχαίο που Κεϋνσιανοί και «Μαρξιστές» καταφεύγουν σε δόγματα όταν προσπαθούν ν' αγνοήσουν την παγκοσμιοποίηση, εφόσον τόσο τα στατιστικά δεδομένα (που παρερμηνεύουν κατά βούληση), όσο και η ιστορική εμπειρία, τους διαψεύδουν οικτρά, όπως θα δούμε στα επόμενα άρθρα. Όμως, οι συνέπειες δεν είναι απλά θεωρητικές. Έχουν τραγικά αποτελέσματα σε λαούς ολόκληρους, όπως ο Ελληνικός, που αποπροσανατολίζονται συστηματικά, κυρίως από «προοδευτικούς» αναλυτές ―εξαιρουμένων βέβαια των κομουνιστών που απλά προσκολλώνται σε δόγματα του περασμένου αιώνα.
Έτσι, οι Κεϋνσιανοί για να «εξηγήσουν» τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση καταφεύγουν σε «δόγματα σοκ» ή σε κατάφωρη παρερμηνεία των στατιστικών στοιχείων ―όλα αυτά με Μαρξίζουσα σάλτσα για να φαίνονται και «προοδευτικά». Και αυτό, γιατί ξέρουν ότι αν δεχτούν την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση σαν αναπότρεπτο συστημικό φαινόμενο μέσα στο σημερινό καπιταλιστικό σύστημα της αγοράς, θα πρέπει να αλλάξουν... θεωρία, εφόσον σήμερα ο Κεϋνσιανισμός, που θεμελιώθηκε στην εποχή του κράτους-έθνους, είναι νεκρός και θαμμένος για πάντα. Όχι, βέβαια, από τους «κακούς» νεοφιλελεύθερους, αλλά από το γεγονός ότι, με ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές, (όπως επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση που δεν αμφισβητούν!), μόνο ένας παγκόσμιος Κεϋνσιανισμός θα ήταν πια δυνατός. Αλλά, ένας παγκόσμιος Κεϋνσιανισμός είναι απλά κακόγουστο ανέκδοτο! Ούτε οι χώρες της «Ομάδας των 7», όπου εδράζονται βασικά οι υπερεθνικές επιχειρήσεις (η ψυχή της παγκοσμιοποίησης) αλλά ούτε και τα οικονομικά «θαύματα» της «Ομάδας των 20» (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κ.λπ.), θα δεχόντουσαν ποτέ αυστηρούς κοινωνικούς ελέγχους στις αγορές κεφαλαίου, εργασίας αλλά και εμπορευμάτων, όπως προέβλεπε ο Κεϋνσιανισμός. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε το τέλος των υπερεθνικών επιχειρήσεων και, επομένως, το τέλος της «ανάπτυξης» των τελευταίων 30 περίπου χρόνων που θεμελιωνόταν στην διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς και, φυσικά, την κατάρρευση των οικονομικών «θαυμάτων» που αναδύθηκαν βασικά χάρη στις υπερεθνικές επιχειρήσεις που μετακόμισαν στο Νότο για να εκμεταλλευθούν τις εκεί άθλιες συνθήκες εργασίας!
Από την άλλη μεριά, οι «Μαρξιστές» που μιλούν για ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, «δεν βλέπουν» ότι ποτέ άλλοτε οι καπιταλιστικές ελίτ που είναι ενσωματωμένες στη Νέα Διεθνή Τάξη (η οποία οριζεται απο τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και τις κοινοβουλευτικές Χούντες), δεν ήταν τόσο ενωμένες στο βασικό στόχο τους για τη συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής εξουσίας/δύναμης, παρά τις επί μέρους (μη ανταγωνιστικές) διαφορές τακτικής. Και αυτό, τη στιγμή που η αποδεκατισμένη (χάρη στην αποβιομηχάνιση της παγκοσμιοποίησης) δυτική εργατική τάξη δεν μπορεί να ενωθεί ούτε σε στοιχειώδη αμυντικό αγώνα ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της παγκοσμιοποίησης!
Το στοιχείο που ενώνει όλους αυτούς τους Μαρξιστές είναι η από μέρους τους μετατροπή σε δόγμα της αναχρονιστικής Λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού, ή της αντίστοιχης θεωρίας του υπέρ-ιμπεριαλισμού του Καούτσκι, που, όπως και η Κεϋνσιανή θεωρία, επίσης στηριζόντουσαν στο κράτος-έθνος. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές διαφορές μεταξύ τους, π.χ. για το θέμα της ΕΕ, είναι αγεφύρωτες. Έτσι, από τη μια μεριά, είναι η Ευρώδουλη «Αριστερά» που εξαπατά τα λαϊκά στρώματα ότι θα μπορούσε η ΕΕ να αλλάξει «από μέσα» και να ανοίξει το δρόμο για μια «καλή» παγκοσμιοποίηση, αν όχι για τον σοσιαλισμό και ...άλλα (ψηφοθηρικά) παραμύθια. Και, από την άλλη, είναι οι «επαναστάτες» Μαρξιστές που, πάλι με βάση το ίδιο δόγμα του ιμπεριαλισμού, αδυνατούν να κατανοήσουν την σημασία της σημερινής παγκόσμιας κοινωνικής σύγκρουσης. Δηλαδή, το γεγονός ότι η σύγκρουση αυτή δεν είναι απλά μια σύγκρουση κεφαλαίου και εργασίας για την ... σοσιαλιστική επανάσταση, αλλά μια πελώρια σύγκρουση μεταξύ θυμάτων και θυτών στην διαδικασία της παγκοσμιοποίησης που, εν δυνάμει, ενέχει, βέβαια, και το θέμα της συστημικής αλλαγής. Τα θύματα είναι οι εργαζόμενοι με μισθούς επιβίωσης ή με συμβόλαια «μηδέν ωρών», οι άνεργοι, οι υποαπασχολούμενοι, οι συνταξιούχοι, η Παιδεία, η Υγεία. Οι θύτες είναι τα στελέχη των υπερεθνικών επιχειρήσεων και οργανισμών και τα διαπλεκόμενα προνομιούχα στρώματα που ωφελούνται από την παγκοσμιοποίηση.
Με άλλα λόγια, ο αγώνας σήμερα είναι τόσο κοινωνικός όσο και εθνικός, εφόσον η παγκοσμιοποίηση επιβάλλει την κατάργηση τόσο της οικονομικής αυτοδυναμίας των λαών, όσο και, συνακόλουθα, της εθνικής κυριαρχίας τους. Πράγμα που επιβάλλει Λαϊκά Μέτωπα, με πολύ ευρύτερους κοινωνικούς στόχους από αυτούς των ιστορικών Μετώπων σαν το ΕΑΜ, που θα επιδίωκαν την κοινωνική αλλά και την εθνική απελευθέρωση. Δηλαδή, την ταυτόχρονη μονομερή έξοδο από ΕΕ, Ευρώ, ΝΑΤΟ κ.λπ., ώστε να μπορούν να τεθούν οι βάσεις για την αυτοδυναμία και, εν δυνάμει, για συστημική αλλαγή. Αλλά θα επανέλθω.
Υ.Γ. Δεν συνηθίζω να παραποιώ, και μάλιστα σκόπιμα, τις θέσεις κανενός και επιστρέφω ως ασύστολη συκοφαντία τον σχετικό ατεκμηρίωτο ισχυρισμό του ΕΠΑΜ. Η θέση ότι «έξοδος από το Ευρώ σημαίνει ντε φάκτο και έξοδο από την Ε.Ε» δεν στηρίζεται πουθενά, (ούτε βέβαια στην καταστατική συνθήκη της ένταξής μας στην ΕΕ που προβλέπει ρητή αποχώρηση μέλους μόνο από την ΕΕ) και επομένως είναι απλή υπεκφυγή στο κρυστάλλινο ερώτημα: βάζει το ΕΠΑΜ θέμα ταυτόχρονης μονομερούς εξόδου από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, ναι ή όχι;
http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_08_11.html
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/
www.periektikidimokratia.org

Αντεοιθεση εργαζομενων στον επισιτισμο


Αντεπίθεση των εργαζομένων στον επισιτισμό
ΌΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ !
ΟΛΟΙ-ΕΣ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 12/8 ΣΤΙΣ 12.00 μ.μ. ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
H εργοδοτική ασυδοσία και τρομοκρατία στο καφενείο‘’ΚΑΦΕΝΑΙ’’ δεν θα περάσει ! Η εργοδοσία στον ‘’ΚΑΦΕΝΑΙ’’ μπαίνοντας για τα καλά στο κλίμα της εποχής, των μνημονίων, των απολύσεων και των μέτρων που επιβάλλουν Ε.Ε.-ΔΝΤ-Τρόικα-Συγκυβέρνηση, αποφάσισε να κλείσει την επιχείρηση και να ανοίξει μία νέα με άλλο όνομα για να αποφύγει τα χρέη προς τους εργαζόμενους κ.α. Οι εργαζόμενοι δημιούργησαν μια επιτροπή αγώνα ,μιας και ο εργοδότης τους χρωστούσε δεδουλευμένα, δώρα, επιδόματα κ.α. και έτσι προσπάθησαν να οργανωθούν με αυτό τον τρόπο ενάντια στην επίθεση που δεχόντουσαν. Η εργοδοσία όμως, καταπατώντας την δικαστική απόφαση για προσωρινά ασφαλιστικά μέτρα που κατέθεσαν οι εργαζόμενοι για να μείνει ανοιχτό το κατάστημα, προχώρησε ένα βήμα εμπρός και έκλεισε το κατάστημα μοιράζοντας απολύσεις στους εργαζόμενους που αντιδρούσαν και διεκδικούσαν και όλο το προηγούμενο διάστημα τα δικαιώματά τους. Σα να μην έφτανε αυτό, η εργοδοσία στον ‘’ΚΑΦΕΝΑΙ’’, κατέθεσε ψευδείς μηνύσεις στους εργαζόμενους και δύο συνδικαλιστές (μέλη του Δ.Σ. του Συνδικάτου Επισιτισμού-Τουρισμού και μέλη της παράταξής μας) και η αστυνομία προχώρησε στην σύλληψη ενός συνδικαλιστή και μιας εργαζόμενης, επειδή αντιστάθηκαν στο κλείσιμο του καταστήματος και στην παραβίαση της δικαστικής απόφασης για τα ασφαλιστικά μέτρα.
Η εργοδοσία, σε πλήρη αρμονία με το ‘’κράτος έκτακτης ανάγκης’’ της δικομματικής συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., χαρακτηρίζει τα σωματεία και τους συνδικαλιστές παράνομους και απειλεί τους εργαζόμενους ότι αν τολμήσουν και κάνουν παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα θα προχωρήσουν και σε άλλες μηνύσεις. Όλα τα παραπάνω είναι σύνεχεια και ίδια πολιτική με τις συλλήψεις διαδηλωτών εργαζομένων στις κινητοποιήσεις των Δήμων,την καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου με συλλήψεις απεργών εργολαβικών εργαζομένων και φοιτητών, ΕΔΕ για πάμπολους εργαζόμενους-ειδικά εμπλεκόμενους με εργατικούς αγώνες, τις συλλήψεις μαθητών-φοιτητών στην επέτειο δολοφονίας του Αλέξη, τις επιστρατεύσεις απεργών ναυτεργατών-ΜΕΤΡΟ-εκπαιδευτικών με συνοδεία ΜΑΤ, βασανιστήρια μεταναστών σε αστυνομικά τμήματα και στρατόπεδα συγκέντρωσης, επιβολή αστυνομικής χούντας στις Σκουριές Χαλκιδικής, ενορχηστρωμένες εργοδοτικές διώξεις σε μαχητικούς συνδικαλιστές και εργαζόμενους(βλ.Μπαχαράκη), τις παράνομες τερατώδεις προφυλακίσεις(βλ. Σακκάς 2,5 έτη), διώξεις αγωνιστών ενάντια στα διόδια κ.α.
Η Αντεπίθεση των Εργαζομένων στον Επισιτισμό καταγγέλλει την εργοδοτική ασυδοσία και τρομοκρατία στο καφενείο ‘’ΚΑΦΕΝΑΙ’’ και στέκεται δίπλα στους εργαζόμενους.Όπως στους νικηφόρους αγώνες που δώσαμε μαζί με τους συναδέλφους μας στα καταστήματα Χατζή, Goody’s, Applebee’s,Banquet,Βle κ.α. έτσι και τώρα θα υπερασπίσουμε μέχρι τέλους κάθε δικαίωμα και κατάκτηση των εργαζομένων. Γι΄ αυτό καλούμε όλους τους εργαζόμενους του κλάδου ,αλλά και του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, τους ανέργους και τη νεολαία να σταθούν δίπλα στους αγωνιζόμενους συναδέλφους μας δείχνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους,γιατί όλοι οι εργαζόμενοι βιώνουμε τα ίδια προβλήματα και δεχόμαστε την ίδια επίθεση. Να μην μείνει αναπάντητη καμία εργοδοτική επίθεση, κανένας εργαζόμενος μόνος του. Καλούμε όλους τους συναδέλφους μας να οργανωθούν στο σωματείο επισιτισμού- τουρισμού και στην παράταξή μας.
ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΤΗΛ. 6982 268 508, antepithesistonepisitismo.blogspot.com

OΛΟΙ-ΕΣ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΕΣ.ΝΙΚΗΣ


ΌΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ !
ΟΛΟΙ-ΕΣ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 12/8 ΣΤΙΣ 12.00 μ.μ. ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ
Στα μέσα Ιουλίου του 2013 η εργοδοσία στον ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄ κάλεσε σε συνάντηση τους εργαζόμενους αναγγέλλοντας μας με τελεσίγραφο τρόπο,το κλείσιμο της επιχείρησης εντός δύο εβδομάδων, επικαλούμενη οικονομικές δυσκολίες. Επιπλέον, η εργοδοσία υποστήριξε πως στη θέση της παλιάς επιχείρησης θα ανοίξει μια καινούργια, με διαφορετικό ιδιοκτησιακό καθεστώς και διαφορετικό αντικείμενο. Η πραγματικότητα, όμως είναι διαφορετική. Το Σχέδιο της εργοδοσίας είναι η συγχώνευση των δύο επιχειρήσεων τους ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄ και ΄΄ΜΥΡΣΙΝΗ΄΄ και η απομάκρυνση όσων εργαζομένων από εμάς, τολμήσαμε να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και άρα να είμαστε ασύμφοροι για τα δεδομένα της εργοδοτικής ασυδοσίας. Στις 17/7 καταθέσαμε ασφαλιστικά μέτρα στο Ειρηνοδικείο Θεσ/νίκης και το δικαστήριο επέβαλε προσωρινά, την απαγόρευση κάθε μεταβολής της κατάστασης του ΚΑΦΕΝΑΙ. Η εργοδοσία κάνοντας ένα βήμα εμπρός, οδηγώντας την αντιπαράθεση στα άκρα, στις 5/8 έκλεισε το κατάστημα, παραβιάζοντας τα ασφαλιστικά μέτρα και απέλυσε εκδικητικά και καταχρηστικά, 3 συναδέλφισες.
Στις 8/8 η εργοδοσία του ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄, όχι μόνο συνεχίζει να μην τηρεί την δικαστική απόφαση, αλλά κατέθεσε και μηνύσεις σε 3 εργαζόμενους του ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄ και 2 συνδικαλιστές, οι oποίοι συνδικαλιστές είναι και μέλη του Δ.Σ. του Συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού Θεσ/νίκης, με αποτέλεσμα την σύλληψη μιας εργαζόμενης και ενός συνδικαλιστή με την αιτιολογία της συκοφαντικής δυσφήμησης.Η εργοδοσία του καταστήματος προσπαθεί με αυτόν τον τρόπο να εκφοβίσει τους εργαζόμενους και τους συνδικαλιστές για να σταματήσουν να διεκδικούν τα αυτονόητα, τα δεδουλευμένα και τις θέσεις εργασίας τους.
Γι’αυτό καλούμε όλους τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τους ανέργους στα δικαστήρια Θες/νίκης την Δευτέρα 12/8 στις 12.00 μ.μ. όπου δικάζονται οι 2 συνάδελφοί μας.Γιατί όλοι οι εργαζόμενοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα έχουμε τα ίδια προβλήματα ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΟΝΟ ΤΟΥ-ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ! Η ασυδοσία και ο εκφοβισμός της εργοδοσίας στον ΚΑΦΕΝΑΙ δεν θα περάσει!
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ: • ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ • ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ – ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΙ ΑΚΥΡΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ • ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΑ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΑ ΜΑΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΑΦΕΝΑΙ

Παρασκευή 9 Αυγούστου 2013

Συλληψεις των εργαζομενων στο καφενειο "Καφεναι" στη Θεσ/νικη


ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ‘’ΚΑΦΕΝΑΙ’’
Στα μέσα Ιουλίου του 2013 η εργοδοσία στον ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄ κάλεσε σε συνάντηση τους εργαζόμενους αναγγέλλοντας μας με τελεσίγραφο τρόπο,το κλείσιμο της επιχείρησης εντός δύο εβδομάδων, επικαλούμενη οικονομικές δυσκολίες. Επιπλέον, η εργοδοσία υποστήριξε πως στη θέση της παλιάς επιχείρησης θα ανοίξει μια καινούργια, με διαφορετικό ιδιοκτησιακό καθεστώς και διαφορετικό αντικείμενο. Η πραγματικότητα, όμως είναι διαφορετική. Το Σχέδιο της εργοδοσίας είναι η συγχώνευση των δύο επιχειρήσεων τους ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄ και ΄΄ΜΥΡΣΙΝΗ΄΄ και η απομάκρυνση όσων εργαζομένων από εμάς, τολμήσαμε να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και άρα να είμαστε ασύμφοροι για τα δεδομένα της εργοδοτικής ασυδοσίας. Στις 17/7 καταθέσαμε ασφαλιστικά μέτρα στο Ειρηνοδικείο Θεσ/νίκης και το δικαστήριο επέβαλε προσωρινά, την απαγόρευση κάθε μεταβολής της κατάστασης του ΚΑΦΕΝΑΙ. Η εργοδοσία κάνοντας ένα βήμα εμπρός, οδηγώντας την αντιπαράθεση στα άκρα, στις 5/8 έκλεισε το κατάστημα, παραβιάζοντας τα ασφαλιστικά μέτρα και απέλυσε εκδικητικά και καταχρηστικά, 3 συναδέλφισσες. Σήμερα, στις8/8 η εργοδοσία του ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄, όχι μόνο συνεχίζει να μην τηρεί την δικαστική απόφαση, αλλά καταθέτει και μηνύσεις σε 5 εργαζόμενους του ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄, 3συνδικαλιστές, εκ των οποίων μάλιστα οι 2 είναι μέλη του Δ.Σ. του Συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού Θεσ/νίκης , με αποτέλεσμα την σύλληψη μιας εργαζόμενης και ενός συνδικαλιστή με την αιτιολογία της συκοφαντικής δυσφήμησης. Η εργοδοσία του καταστήματος προσπαθεί με αυτόν τον τρόπο να εκφοβίσει και να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους και τους συνδικαλιστές για να σταματήσουν να διεκδικούν τα αυτονόητα, τα δεδουλευμένα και τις θέσεις εργασίας τους. Η ασυδοσία και τρομοκρατία της εργοδοσίας στον ΚΑΦΕΝΑΙ δεν θα περάσει !
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ: • ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ 2 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ • ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ • ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ – ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΙ ΑΚΥΡΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ • ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΑ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΑ ΜΑΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΑΦΕΝΑΙ
-
-
-
ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ‘‘ΚΑΦΕΝΑΙ’’ ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9/8 10 π.μ. ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
Η επιτροπή αγώνα εργαζομένων στον ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄ καλούν όλους τους εργαζόμενους σε παράσταση διαμαρτυρίας στις 10 π.μ. στα δικαστήρια όπου περνούν από τον εισαγγελέα οι δύο συλληφθέντες συνάδελφοί μας.
Στα μέσα Ιουλίου του 2013 η εργοδοσία στον ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄ κάλεσε σε συνάντηση τους εργαζόμενους αναγγέλλοντας μας με τελεσίγραφο τρόπο, το κλείσιμο της επιχείρησης εντός δύο εβδομάδων,επικαλούμενη οικονομικές δυσκολίες. Επιπλέον, η εργοδοσία υποστήριξε πως στη θέση της παλιάς επιχείρησης θα ανοίξει μια καινούργια, με διαφορετικό ιδιοκτησιακό καθεστώς και διαφορετικό αντικείμενο. Η πραγματικότητα, όμως είναι διαφορετική. Το Σχέδιο της εργοδοσίας είναι η συγχώνευση των δύο επιχειρήσεων τους ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄ και ΄΄ΜΥΡΣΙΝΗ΄΄ και η απομάκρυνση όσων εργαζομένων από εμάς,τολμήσαμε να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και άρα να είμαστε ασύμφοροι για τα δεδομένα της εργοδοτικής ασυδοσίας. Στις 17/7 καταθέσαμε ασφαλιστικά μέτρα στο Ειρηνοδικείο Θεσ/νίκης και το δικαστήριο επέβαλε προσωρινά, την απαγόρευση κάθε μεταβολής της κατάστασης του ΚΑΦΕΝΑΙ. Η εργοδοσία κάνοντας ένα βήμα εμπρός, οδηγώντας την αντιπαράθεση στα άκρα, στις 5/8 έκλεισε το κατάστημα,παραβιάζοντας τα ασφαλιστικά μέτρα και απέλυσε εκδικητικά και καταχρηστικά, 3συναδέλφισσες. Σήμερα,στις 8/8 η εργοδοσία του ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄, όχι μόνο συνεχίζει να μην τηρεί την δικαστική απόφαση, αλλά καταθέτει και μηνύσεις σε 5 εργαζόμενους του ΄΄ΚΑΦΕΝΑΙ΄΄, 3 συνδικαλιστές, εκ των οποίων μάλιστα οι 2 είναι μέλη του Δ.Σ.του Συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού Θεσ/νίκης , με αποτέλεσμα την σύλληψη μιας εργαζόμενης και ενός συνδικαλιστή με την αιτιολογία της συκοφαντικής δυσφήμησης. Η εργοδοσία του καταστήματος προσπαθεί με αυτόν τον τρόπο να εκφοβίσει και να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους και τους συνδικαλιστές για να σταματήσουν να διεκδικούν τα αυτονόητα, τα δεδουλευμένα και τις θέσεις εργασίας τους. Η ασυδοσία και τρομοκρατία της εργοδοσίας στον ΚΑΦΕΝΑΙ δεν θα περάσει !
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ: • ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ 2 ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ • ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ • ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ – ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΙ ΑΚΥΡΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ • ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΑ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΑ ΜΑΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΑΦΕΝΑΙ

Κυριακή 4 Αυγούστου 2013

Παγκοσμιοποιηση η Ιμπεριαλισμος? του Τακη Φωτοπουλου


Δημοσιεύεται στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (4/8/2013)
Παγκοσμιοποίηση ή Ιμπεριαλισμός;
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Μια σοβαρή παράπλευρη συνέπεια της κατάρρευσης του «υπαρκτού» και της ουσιαστικής ενσωμάτωσης των μητροπολιτικών κομουνιστικών κομμάτων στο διεθνοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα είναι η παράλληλη καθίζηση του Μαρξιστικού προτάγματος. Έτσι, οι «Μαρξιστές» αυτοί, αντί να παραμένουν πιστοί στη Μαρξιστική μέθοδο που ορίζει την ορθοδοξία, και όχι στα «δόγματα», όπως υποστήριζε η εκχυδαϊσμένη Μαρξιστική εκδοχή, έχουν επιστρέψει, εκτός από ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις Μαρξιστών στο εξωτερικό, στα κιτάπια των αρχών του 20ου αιώνα για να ερμηνεύσουν το νέο συστημικό φαινόμενο της εποχής μας: την παγκοσμιοποίηση. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλά η διατύπωση εντελώς λανθασμένων και ασχέτων με τη σημερινή πραγματικότητα θεωρητικών θέσεων, αλλά, ακόμη χειρότερα, η διατύπωση πολιτικών συμπερασμάτων που συμβάλλουν στην οικονομική καταστροφή λαών στην περιφέρεια του συστήματος, όπως ο Ελληνικός, αλλά και στη φυσική εξόντωση κάθε αντιστεκόμενου λαού στη διαδικασία της πλήρους ενσωμάτωσής του στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (Ιράκ, Λιβύη, Συρία κ.λπ.).
Έτσι, αντί οι σύγχρονοι «Μαρξιστές» να αντιληφθούν ότι ο πρωταρχικός εχθρός των λαϊκών στρωμάτων που συνθλίβονται είναι η υπερεθνική ελίτ που διαχειρίζεται την παγκοσμιοποίηση, σε αγαστή σύμπνοια με τις ντόπιες ελίτ και τις κοινοβουλευτικές χούντες που έχουν εγκαταστήσει στη περιφέρεια, ασχολούνται αποπροσανατολιστικά με τον δήθεν «φασιστικό κίνδυνο» από τις καρικατούρες νεοναζιστικών κομμάτων και οργανώσεων και όχι με τον πραγματικό φασιστικό κίνδυνο από την παγκοσμιοποίηση! Άλλοι, πάλι, δεν βλέπουν ότι ο πρωταρχικός αγώνας σήμερα είναι εθνικοαπελευθερωτικός, ώστε να σπάσουν οι πολυποίκιλοι δεσμοί που δένουν τους λαούς στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) —την οποία καθιερώνει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και οι συναφείς Κοινοβουλευτικές Χούντες— για να τεθούν οι βάσεις για αντισυστημικό αγώνα. Αντίθετα, περιμένουν τη …σοσιαλιστική επανάσταση, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια για παλλαϊκό μέτωπο και αντικειμενικά βοηθώντας την ολοκλήρωση της σημερινής καταστροφής.
Αν, επομένως, αύριο ξεσπάσει μια πιθανή γενικευμένη σύρραξη που μπορεί να πάρει τη μορφή ακόμη και παγκόσμιου πολέμου, δεν είναι απίθανο να δούμε τους «Μαρξιστές» αυτούς, που με την ασχετοσύνη τους (στη καλύτερη περίπτωση) προδίδουν το πνεύμα του Μαρξισμού, να μιλούν για ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και να τηρούν «ίσες αποστάσεις» σε σχέση με τον καθοριστικό για το μέλλον των λαών αγώνα. Δηλαδή, τον αγώνα μεταξύ των εθνών που είναι ενσωματωμένα στην ΝΔΤ (ΕΕ, ΝΑFTA, Ιαπωνία, κ.λπ.) και αυτών που αντιστέκονται στην παγκοσμιοποίηση, όπως ο Ρωσικός λαός μαζί με το μη ενσωματωμένο στην παγκοσμιοποίηση τμήμα της ηγεσίας του, η Ευρασιατική Ένωση που προωθεί το ίδιο τμήμα της Ρωσικής ηγεσίας, οι αντιστεκόμενοι λαοί στη Μέση Ανατολή (Συρία, Ιράν κ.λπ.) καθώς και οι αντίστοιχοι λαοί στη Λατιν. Αμερική (Βενεζουέλα, Βολιβία, Κούβα κ.α.).
Όλοι αυτοί οι «Μαρξιστές», ενώ αρχικά μιλούσαν για το «ιδεολόγημα» της παγκοσμιοποίησης ή για χίμαιρα, στη συνέχεια ανακάλυψαν το… τέλος της παγκοσμιοποίησης, με Μαρξιστές «γκουρού», όπως ο Χομπσμπάουμ, εδώ και 15 χρόνια να διακηρύσσουν το τέλος του νεοφιλελευθερισμού! Στη πραγματικότητα, βέβαια, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση όχι απλά δεν τέλειωσε αλλά, όπως έδειξε πολύ πρόσφατη συστηματική μελέτη του φαινόμενου που αναφέρει ο Martin Wolf (Financial Times, 16/7/2013) δεν έπαψε να θεριεύει, παρά τη πελώρια χρηματοπιστωτική κρίση που η ίδια δημιούργησε με το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών. Έτσι, τόσο οι άμεσες ξένες επενδύσεις όσο και το διεθνές εμπόριο αυξήθηκαν πολύ πιο γρήγορα από το παγκόσμιο προϊόν στη περίοδο μετά το 1990, με τις ξένες επενδύσεις να έχουν αυξηθεί από 9% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 1990, σε 33% το 2012, και τις εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών από 20% του ΑΕΠ σε 31%. Σήμερα, παρά τη κρίση, τόσο το διεθνές εμπόριο όσο και οι ξένες επενδύσεις είναι σε ιστορικά μεγέθη-ρεκόρ σε σχέση με το παγκόσμιο ΑΕΠ!
Στα επόμενα άρθρα θα δούμε τις πολιτικές και οικονομικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης σε σχέση με τον μύθο των ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και τις γεωπολιτικές συνέπειες για τη χώρα μας.
Υ.Γ. Όπως συνήθως, τα στελέχη του ηγετικού ρεύματος στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έδωσαν καμιά απάντηση στις κρίσιμες ερωτήσεις που έθεσε το περασμένο άρθρο για το πως συμβιβάζονται οι πολιτικάντικες υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ (του τύπου «θα σας φτιάξουμε και ποτάμια!) με την παραμονή στην ΕΕ και το Ευρώ. Αντίθετα, κάποιοι προτίμησαν τις ανώνυμες, αν όχι λασπολογικές, προσωπικές επιθέσεις. Από την άλλη μεριά, ο αρχηγός του ΕΠΑΜ, μη τολμώντας να θέσει θέμα ταυτόχρονης εξόδου από την ΕΕ και το Ευρώ, θολώνει συνεχώς τα νερά ότι δήθεν έξοδος από το Ευρώ σημαίνει ντε φάκτο και έξοδο από την ΕΕ, λες και δεν υπάρχουν νεοφιλελεύθερες χώρες που είναι στην ΕΕ αλλά όχι και στο Ευρώ! Και αυτό, «ξεχνώντας» ότι είναι η ένταξή μας στην ΕΟΚ/ΕΕ που οδήγησε στη σημερινή καταστροφή με την αποδιάρθρωση της παραγωγικής μας δομής, και όχι απλά η ένταξή μας στην Ευρωζώνη. Είναι, άλλωστε, γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ (της ΕΕ) ότι το «Σχέδιο Β» της Ευρώ-ελίτ περιλαμβάνει την αποπομπή μας από το Ευρώ, αλλά την παραμονή μας στην ΕΕ, όπως ακριβώς υπόσχονται κάποιοι στην Αριστερά μας, αλλά και στην «πατριωτική» Αριστερά ή Δεξιά...
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_08_04.html
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/
www.periektikidimokratia.org

Κυριακή 28 Ιουλίου 2013

H απατη της Ευρωδουλης "Αριστερας" του Τακη Φωτοπουλου


Δημοσιεύεται στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (28 Ιουλίου 2013)
Η απάτη της Ευρώδουλης «Αριστεράς»
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Ένα σημαντικό στοιχείο στην εξαπάτηση των λαϊκών στρωμάτων για τα αίτια της καταστροφής και τον τρόπο διεξόδου από αυτή είναι οι διάφορες «αναλύσεις» που όχι μόνο διαστρεβλώνουν ολοκληρωτικά την πραγματικότητα, αλλά \ μεταχειρίζονται και τις τεχνικές των καλογήρων του Ροΐδη. Όπως αυτοί βάφτιζαν το κρέας ψάρι ώστε να βολεύονται τόσο οι ηθικές τους υποχρεώσεις όσο και οι γαστριμαργικές, σήμερα διάφοροι αναλυτές βαφτίζουν «ριζοσπαστική» την προσπάθεια εξόδου από την κρίση μέσα στην ΕΕ, βολεύοντας τόσο τις υποχρεώσεις τους σαν «αριστερών», όσο και τις (αντίστοιχες) γαστριμαργικές.
Έτσι, η υπεράσπιση της πεμπτουσίας του κατεστημένου που εκφράζει η ένταξή μας στην ΕΕ (η οποία μπορεί να δειχθεί ότι είναι η βασική αιτία της σημερινής καταστροφής) βαφτίζεται «ριζοσπαστική αριστερή» στάση, αφήνοντας τον αναγνώστη να μαντέψει ποια είναι άραγε συντηρητική δεξιά στάση, όταν σύσσωμα τα κόμματα εξουσίας που στηρίζουν την κοινοβουλευτική Χούντα χρησιμοποιούν κάθε μορφή οικονομικής και φυσικής βίας για να μην κινδυνεύσει η παραμονή μας στην ΕΕ! Και αυτό, όταν σύμφωνα με το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο, 80% του Λαού δεν εμπιστεύεται την ΕΕ…
Θα άξιζε όμως να θέταμε μερικές καυτές ερωτήσεις στους υποστηρικτές της Ευρώδουλης «Αριστεράς», που κάνουν φανερή την κατάφωρη απόπειρα εξαπάτησης των λαϊκών στρωμάτων.
1. Η «ριζοσπαστική» ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και οι αντίστοιχοι «ριζοσπάστες» οικονομολόγοι που την στηρίζουν διατείνονται ότι θα σταματήσουν την «Κινεζοποίηση» της χώρας, δηλαδή θα καταργήσουν τις «ελαστικές» εργασιακές σχέσεις που εισήγαγαν οι Μνημονιακές Κοινοβουλευτικές Χούντες. Όμως, η «ελαστικοποίηση» της εργασίας είναι αποτέλεσμα του ανοίγματος και της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας (όπως και του κεφαλαίου και των εμπορευμάτων) που επιβάλλουν οι καταστατικές συνθήκες της ΕΕ (Μάαστριχτ, Λισσαβόνας κ.λπ.). Γι’ αυτό και ελαστικές εργασιακές σχέσεις έχουν ήδη επιβληθεί σε πολλές χώρες-μέλη της ΕΕ (Βρετανία, Ολλανδία, Σκανδιναβικές κ.λπ.), ενώ στις υπόλοιπες είναι θέμα χρόνου η εισαγωγή τους, αφού όλα τα κόμματα εξουσίας προσυπογράφουν το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών. Ερώτηση: Πώς ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιβάλει κοινωνικούς ελέγχους για την προστασία των εργαζομένων μέσα στην ΕΕ, αφού, ακόμη και αν... καταργούσε τα Μνημόνια, η ελαστικοποίηση επιβάλλεται από τις καταστατικές συνθήκες;
2. Οι Ευρώδουλοι «ριζοσπάστες» χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την μαζική ανεργία. Όμως, η ανεργία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα των πολιτικών λιτότητας, αλλά και των σημερινών τεχνολογικών μεταβολών (γι’ αυτό και χώρες με υγιή ανάπτυξη, όπως η Γερμανία, δεν έχουν αντίστοιχη αύξηση της απασχόλησης), αλλά και της προτίμησης των υπερεθνικών επενδυτών για χώρες με ακόμη πιο φθηνό εργατικό δυναμικό από την Ελλάδα (Βουλγαρία, Ινδία, Κίνα κ.λπ.) Ερώτηση: Πώς ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην ΕΕ θα επιτύχει δραστική μείωση της ανεργίας, έστω στα προ-μνημονιακά επίπεδα (8-9% περίπου); Με προπολεμικά προγράμματα …Ρούζβελτ που δεν έχουν σχέση με μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία, όπως προτείνουν κάποιοι Ευρώδουλοι, ή με αναδιανομή των πλεονασμάτων μέσα στην ΕΕ, λες και είμαστε κάποια Πολιτεία των ΗΠΑ; Ή μήπως με μαζική ταχύρρυθμη ανάπτυξη Κινεζικού τύπου, που και αυτή θα απαιτούσε δεκαετίες για το ξερίζωμα της μαζικής ανεργίας;
3. Οι Ευρώδουλοι «ριζοσπάστες» οδύρονται για τις μαζικές απολύσεις που ήδη άρχισαν, το κλείσιμο νοσοκομείων, σχολείων και Παν. Σχολών (στο πλαίσιο των δραστικών περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες Υγείας και Εκπαίδευσης), καθώς και για το πετσόκομμα μισθών και συντάξεων και την συνακόλουθη φτωχοποίηση. Ερώτηση: Είναι δυνατή μέσα στην ΕΕ η ακύρωση των μνημονιακών συνθηκών χωρίς ολοκληρωτική διαγραφή του Χρέους (την οποία ήδη «ξέχασε» η «ριζοσπαστική» ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ); Πώς ακριβώς, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ακύρωση όλων των μνημονιακων συνθηκών και εφαρμοστικών νόμων, (όλα αυτά μέσα στην ΕΕ!), θα επαναφέρει όλους τους απολυμένους από τη Χούντα, καθώς και τις κοινωνικές δαπάνες, μισθούς και συντάξεις στα προ-μνημονιακά επίπεδα, ενώ συγχρόνως θα διατηρεί πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα; Σημειωτέον ότι το πλεόνασμα αυτό (που επιτεύχθηκε με τις γνωστές «σφαγές») παίρνουν δεδομένο στους υπολογισμούς τους οι οικονομικοί «εγκέφαλοι» του ΣΥΡΙΖΑ!
4. Προγραμματικά, ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι υποστηρίζει την απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ, την κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων κ.λπ. Δεν είδαμε όμως το «ριζοσπαστικό» ηγετικό ρεύμα να καταδικάζει τη σφαγή του λαού της Λιβύης, αλλά αντίθετα υποστήριζε, όπως βέβαια και η ΕΕ από όπου παίρνει την...έμπνευση του, τους ΝΑΤΟϊκούς εγκληματίες αντάρτες και έμμεσα τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς, και το ίδιο κάνει τώρα και με τους αντίστοιχους Σύριους. Ούτε το είδαμε να καταδικάζει την άθλια ΕΕ, που μόλις κατέταξε στις τρομοκρατικές οργανώσεις το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της Χεζμπολλά. Ερώτηση: Πώς ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα επιτύχει την πολιτική αυτοδυναμία, μέσα στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ; Και, γενικότερα, πώς ακριβώς θα επιτύχει την οικονομική αυτοδυναμία και την παραγωγική αναδιάρθρωση που επικαλείται, μέσα στην ΕΕ των «4 ελευθεριών», και αφού θα έχει ξεπουληθεί στο μεταξύ ο κοινωνικός μας πλούτος ―εκτός αν ακυρώσει και όλες τις μετά-μνημονιακές ιδιωτικοποιήσεις! Δεν έχουν λοιπόν άδικο οι Τάιμς της Νέας Υόρκης (η ναυαρχίδα της υπερεθνικής ελίτ), όταν δημοσίευαν άρθρο (23/6/2013), με τίτλο «ΜΟΝΟ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»...
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_07_28.html
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/
www.periektikidimokratia.org

Κυριακή 21 Ιουλίου 2013

Περιεκτικη Δημοκρατια. "Εξεγερσεις και Ελληνικη κανονικοτητα"


«Εξεγέρσεις» και Ελληνική «κανονικότητα»
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας αυτής χαρακτηρίσθηκαν από μια σειρά εξεγέρσεων σε διαφορετικά γεωπολιτικά σημεία του πλανήτη: από τις Αραβικές χώρες, μέχρι την Τουρκία και την Βραζιλία. Παράλληλα, αναπτύχθηκαν και μορφές κοινωνικής διαμαρτυρίας («αγανακτισμένοι» σε Ελλάδα και Ισπανία, «κινήματα κατάληψης» της Γουόλ Στριτ, του Σίτυ του Λονδίνου κ.λπ.) που δεν έπαιρναν μεν τη μορφή εξεγέρσεων αλλά είχαν ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό με αυτές: την έλλειψη κοινών ριζοσπαστικών στόχων ενάντια στην εντεινόμενη συστημική βία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (διογκούμενη ανισότητα, ανεργία/υπό-απασχόληση, φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων κ.λπ.). Όμως, μπορεί να δειχθεί οτι ο βασικός λόγος της μαζικής συμμετοχής των λαϊκών στρωμάτων ήταν ο αγώνας κατά των συνεπειών της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.
Το γεγονός της ανυπαρξίας κοινών στόχων δεν ήταν τυχαίο. Ενώ, ιστορικά, πρωταγωνιστές των εξεγέρσεων ήταν κυρίως τα λαϊκά στρώματα, στη μεταπολεμική περίοδο και ιδιαίτερα μετά τον Μάη του ’68 (όπου η εξεγερμένη νεολαία προερχόταν μεν από τα μεσαία κυρίως στρώματα, αλλά ήταν ριζοσπαστικά συνειδητοποιημένη), και ιδιαίτερα σε όλες τις πρόσφατες εξεγέρσεις, τα μεσαία στρώματα παίζουν βασικό οργανωτικό ρόλο καταλύτη (κοινωνικά δίκτυα, «νεολαία του Facebook, του Twitter» κ.λπ.) ενώ τα λαϊκά στρώματα ουσιαστικά παίζουν τον ρόλο των «μαζών». Έτσι, ενώ τα αιτήματα των λαϊκών στρωμάτων πάντα στρέφονται κατά των συνεπειών της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, και υποσυνείδητα κατά της ίδιας της παγκοσμιοποίησης, της οποίας είναι τα κύρια θύματα, τα αιτήματα των μεσαίων στρωμάτων, ουσιαστικά εμπνέονται από την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης (καταπάτηση δικαιωμάτων, καταπολέμηση της διαφθοράς των ελίτ κ.λπ.), αφού άλλωστε τα στρώματα αυτά συνήθως δεν είναι εχθρικά στην παγκοσμιοποίηση. Αναπόφευκτα, μέσα από παρόμοιο αχταρμά αιτημάτων, ο κοινός στόχος καταντούσε να είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής των συμμετεχόντων: «να φύγει ο Μουμπάρακ, ο Μόρσι, ο Ερντογάν» κ.λπ. Και «κατά σύμπτωση» παρόμοιοι στόχοι συνέπιπταν συνήθως με τους μακροπρόθεσμους στρατηγικούς στόχους της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) που διαχειρίζεται τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, μέσω των καθεστώτων κοινοβουλευτικής Χούντας που ελέγχει.
Όμως, οι εξεγέρσεις όσο μαζικές ―ακόμη και βίαιες― κατά της «νομιμότητας» των ελίτ να είναι, ιστορικά, ποτέ δεν οδήγησαν σε ριζοσπαστικές θεσμικές αλλαγές, εάν δεν υπήρχε ένα ισχυρό κίνημα με συγκεκριμένο πρόγραμμα παρόμοιων αλλαγών να τις εμπνέει. Αυτό διδάσκει π.χ. η εξεγερσιακή διαδικασία που οδήγησε στην Ρωσική επανάσταση του 1917 και την εγκαθίδρυση του κρατικιστικού σοσιαλισμού και, αντίστοιχα, στην Ισπανική Επανάσταση του 1936 και την εγκαθίδρυση θεσμών ελευθεριακού σοσιαλισμού (μέχρι τη συντριβή τους από τις φασιστικές ορδές του Φράνκο). Και αυτό ακριβώς το κρίσιμο στοιχείο λείπει από τις σημερινές εξεγέρσεις που τελικά καταλήγουν να είναι απόλυτα ελεγχόμενες από την Υ/Ε. Έτσι, δειγματοληπτικά, στην Αίγυπτο η Υ/Ε ενθάρρυνε την πρώτη εξέγερση του 2011 για να ανατραπεί το χρεοκοπημένο καθεστώς Μουμπάρακ ανοίγοντας τον δρόμο αναγκαστικά (όπως έδειξα σε προηγούμενο άρθρο) στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, η οποία συνέχισε τις οικονομικές πολιτικές, Μουμπάρακ, συν την Ισλαμική σάλτσα. Αναπόφευκτα, όταν τα λαϊκά στρώματα συνειδητοποίησαν την απάτη κατέβηκαν σε δεύτερη μαζική εξέγερση για να καταλήξουν σε μια νέα Χούντα, που ελέγχει πάλι η ίδια Υ/Ε, με αντιπρόεδρο το γνωστό αδίστακτο όργανό της, τον Μπαραντέι, που το κόμμα του μαυρίστηκε στις προηγούμενες εκλογές, (δηλαδή τον αντίστοιχο...Βενιζέλο της Αιγύπτου!). Στη Βραζιλία, όπου οι «προοδευτικοί» Λούλα και Ρουσέφ (που θαυμάζει και ο... Τσίπρας) εφάρμοσαν τις ίδιες πολιτικές της παγκοσμιοποίησης, είχαν μια Κινεζικού τύπου «ανάπτυξη», η οποία βέβαια κάθε άλλο παρά μείωσε την κοινωνική και οικονομική ανισότητα που είναι μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο. Τότε, ένα άμορφο «πλήθος» κατέβηκε μαζικά στις πόλεις της Βραζιλίας, χωρίς κανένα συγκεκριμένο πρόγραμμα ριζικών αλλαγών που να οδηγούν σε ρήξη με την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Το αποτέλεσμα ήταν η εξέγερση αυτή να λήξει το ίδιο άδοξα, όπως όλες οι σύγχρονες «εξεγέρσεις».
Και αυτή ακριβώς είναι η ουσία της Νέας Διεθνούς Τάξης: η δημιουργία της εντύπωσης όχι μόνο μιας ψευδό-δημοκρατίας (μέσα από τις κοινοβουλευτικές Χούντες που επιβάλλονται παντού), αλλά και μιας ψευδό-επανάστασης και ψευδό-αντίστασης, έτσι ώστε κάθε πιθανή μορφή αντισυστημικού αγώνα να είναι μπλοκαρισμένη και μάλιστα κατά “δημοκρατικό” τρόπο!
Από την άλλη μεριά, στην Ελλάδα όχι μόνο δεν υπάρχει καμιά διαδικασία εξεγέρσεων εν εξελίξει, παρά τα πιο άγρια μέτρα για την φτωχοποίηση ενός Λαού που έχουν επιβληθεί σε πανευρωπαϊκό, αν όχι και σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και οι λαϊκές αντιδράσεις ποτέ δεν μαζικοποιήθηκαν αρκούντως ώστε να ξεπεράσουν τα όρια της «νομιμότητας» (τα οποία ορίζουν οι ίδιες κοινοβουλευτικές Χούντες που επιβάλλουν και τα μέτρα!) και να φθάσουν τα όρια μιας εξέγερσης. Συγχρόνως, η Αριστερά όχι μόνο αποδείχθηκε ανίκανη να ηγηθεί ενός παλλαϊκού Μετώπου με στόχους την έξοδο από την ΕΕ, την ακύρωση των Μνημονίων και όλων των σχετικών νόμων, και τη κατάστρωση ενός προγράμματος οικονομικής αυτοδυναμίας και κοινωνικοποίησης τομέων-κλειδιών κ.λπ., αλλά δεν τόλμησε καν να αποχωρήσει σύσσωμη από τη Βουλή για να σπάσει την ψευδή εικόνα «κανονικότητας» που πλάθουν οι ελίτ, και να γίνει ανάγλυφη η σημερινή, συγκαλυπτόμενη, οικονομική και κοινωνική καταστροφή...
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/